De Joodse Omroep belicht het jodendom in de breedste zin van het woord vanuit verschillende invalshoeken, met de Joodse religie als bindend element.
Natasha schreef:
De voorvechters van civic journalism betogen sinds de late jaren negentig onverwijld dat de zegeningen van het wereldwijde web en sindsdien de opkomst van eerst het bloggen en nu de ‘vriendennetwerksites’ een zuivere bijdrage aan de democratie zijn. Maar het probleem van burgerjournalistiek als propagandavehikel en de invloed van moedwillige informatievervuiling van dit veld door organisaties, losse opinieverbanden én geobsedeerde individuen in verschillende verschijningen, dat negeert men liever, nog altijd.Wanneer bijvoorbeeld Radio Islam - het radiostation dat allang geen radiostation meer is, maar een website die óók niet over de islam gaat, maar alleen en uitsluitend over Joden en zionistische complotten - een stuk publiceert over, laten we een altijd favoriet onderwerp van de revisionisten nemen, holocaustcijfers, dan zullen datzelfde onderwerp en de aangedragen ‘argumenten’ onmiddellijk opduiken in het Facebook- en MySpace-circuit. Een ideaal target voor deze omgekeerde hasbara, om het zo maar even te noemen, zijn jonge, linkse, Europese idealisten, al dan niet van islamitische huize, die zich betrokken voelen bij het lijden van de Palestijnen. Bij het Gazabootgebeuren, de Internationale Solidariteitsbeweging.
Een nieuwe vriend of vriendin, zeker een die zich al slijmende aandient, is zo toegevoegd. Het is niet de bedoeling dat de target het gevoel krijgt dat zijn pagina gegijzeld is. Er moet niet direct te heftig ingezet worden, op een manier die teveel discussie of tegenreactie oproept. Pas als een bepaalde discussie al bovenkomt – de invloed van de, kuch, zionistische lobby in de VS bijvoorbeeld, of dat de Palestijnen toch niet de ‘rekening’ voor de holocaust zouden moeten betalen - dán komt de spin uit het web.
Weten jullie wel hoe ver de invloed van de zionistische lobby eigenlijk gaat, en dit ook in het verleden? Linkje hier, linkje daar, allemaal naar blogs of sites waarvan men niet direct zal doorhebben wat voor vlees men in de kuip heeft. Om uiteindelijk, wanneer ongehinderd, allicht uit te komen bij het grotere werk: de niet-bestaande gaskamers, de hand van de Mossad in 9-11, enzovoorts. En bijna altijd wordt verwezen naar ‘briljante wetenschappers’ als de bekende revisionist Robert Faurisson.
Het mislukt wel eens, zoals in het geval van de ‘Palestijnse’ uit Montréal die vreemd genoeg geen Arabisch bleek te kunnen lezen of schrijven. ‘Donder eens op, nepperd, met je gelogen rotzooi’ of iets in die geest schreef een Koerdische student in het Arabisch onder een van haar bijdragen en het antwoord was: ‘Thank you for your kind words, brother!’ Na een dergelijke canard verdwijnt zo iemand in het niets, om bijna onmiddellijk plaats te maken voor een ander uit dezelfde koker. Vaak met hetzelfde IP-adres, dus afkomstig van dezelfde computer of internetaansluiting.
Hoe weet ik dat? Facebook geeft geen IP-adressen van haar gebruikers prijs. Maar als je zo'n persoon – onder de pretentie gretig op zoek te zijn naar meer informatie zoals door hen tentoongespreid - kunt verlokken tot mailen, kun je tot interessante conclusies komen.
De afgelopen maanden lukte het me 33 keer om (zogenaamd) verschillende personen die twijfelachtige antisemitische postings deden op met Gaza en de ISM samenhangende Facebook-pagina’s te bewegen mij – althans, mij ook in een eigen fictieve identiteit - privé te mailen.
Het bleek dat er met 27 ‘personen’ iets vreemds aan de hand was. De Hotmails en Yahoo!’s van wat zes zeer verschillende personen op verschillende locaties hadden moeten zijn, waren afkomstig van één uniek IP-adres in Durham, Groot-Brittannië. Enkele andere mails werden gestuurd via een anonimiserende proxy of het onherleidbare Gmail. Dan waren er vijf personen die achter een en dezelfde computer in Solna, bij Stockholm moesten zitten, wat ook de thuisbasis is van Ahmed Rami’s Radio Islam. Twee mails kwamen uit België, misschien niet verwant aan de rest. Van de ene had de auteur naar eigen zeggen in Libanon moeten zitten en de andere was weliswaar van een uniek, vast IP-adres, maar wel een dat gelieerd was aan de gevangenis van Ittre, Wallonië. Een gedetineerde?
Er was één merkwaardige IP bij die het ene moment leek te zitten in het Turkse Diyarbakir maar een Iraanse server bleek te hebben. Maar liefst twaalf mails (waaronder van iemand die zich voordeed als radicaal anti-zionistische Jood en een ‘dochter van gevluchte ouders uit Jenin) werden gestuurd via een en hetzelfde IP-adres in Singapore, dat zowel een proxy kan zijn als de centrale server van een mobiele of satellietprovider.
Van de 35 personen waren er dus 27 die niet zaten waar ze zeiden te zitten of die niet bleken te zijn wie of wat hij of zij claimden te zijn. En van die 27 waren respectievelijk zes en vijf en twaalf identiteiten aanwijsbaar hetzelfde persoon of verband.
Moeten we opgelucht zijn dat het er veel minder blijken dan het lijkt? Niet als je bedenkt dat die blijkbaar 24/7 hun ideeën promoten. En, zo blijkt, met succes. De Protocollen van Zion zijn weer bezig aan hun zoveelste comeback.
Deze column is een vervolg op Een netwerk van entiteiten.
Natasha Gerson is schrijfster, journaliste en columniste.
Geschreven door
Natasha Gerson
op
12/16/10 om 13:00
Joodse Omroep
Sumatralaan 49
1217 GP Hilversum
Postbus 450
1200 AL Hilversum
T. 035 - 677 17 77
F. 035 - 677 17 80
Copyright © 2012 Joodse Omroep
Powered by Icewis content management system
29 september 2011 21:20
18 februari 2012 7:35
25 februari 2012 18:50