De Joodse Omroep belicht het jodendom in de breedste zin van het woord vanuit verschillende invalshoeken, met de Joodse religie als bindend element.

Loor schreef:

‘Sifria (bibliotheek) open voor belangstellenden, op die en die dag, van zo tot zo laat’, las ik op het bordje aan de gevel van de fraaie, onopvallende synagoge waar ik al een paar keer langs was gelopen.

Het was toevallig die en die dag en zo en zo laat, en ineens drukte mijn vinger het knopje van de deurbel in. Ik verwachtte niets, hooguit een stem die mij via een intercom ijzig zou laten weten dat ik beter door kon lopen. De stem zou mij zeggen dat de camera mij namelijk niet had herkend als zijnde de juiste belangstellende. De stem zou me vragen waar ik nou helemaal mee bezig dacht te zijn. Maar toen ging er voorzichtig een deur open en een paar verbaasde mannenogen keken in mijn verbaasde ogen. ‘Ja?’ ‘Goedemiddag, het is vandáág! En zo en zo laat! En ik dacht, nou ja, misschien, als het u niet ongelegen komt…’ De verbaasde man opende de deur nu helemaal. ‘Ik zal u graag voorgaan. En nee, legitimeren is niet nodig, we zagen op de camera dat we u binnen konden laten.’

Met ingehouden adem liep ik achter hem aan. Ik was een Geschikte Belangstellende! Ik mocht deze opnieuw opengestelde plek met een pijnlijke historie betreden, misschien zelfs een boek lenen. Vooral rustig blijven!

In de bescheiden bibliotheek vol naslagwerken, romans en antiquarische boeken werd ik verwelkomd door een frêle, prachtig verzorgde dame. Iemand bij wie ik meteen op schoot wilde gaan zitten, zo warm was haar begroeting. Nu nog vraag ik me af waarom ik de thee en het chocoladekoekje, dat iedere geschikte belangstellende daar wacht, afsloeg. Ze had het wel twee keer aangeboden en misschien was ik de enige geschikte belangstellende geweest die middag en had ik haar met die chocoladekoekjes laten zitten. Ik verdien, na mijn ondankbare, hondse weigering, nergens en nooit meer zo’n gastvrij onthaal. Maar ik leende na inschrijving en zenuwachtige introductie van mezelf (‘blablabla en ik ben maar een vaderjood, hoor!’) wel een boek: Charlotte: Life or theatre? Een lijvig, 784 pagina’s tellend boek uit haar privébezit, dat zij en haar man in een rolkoffertje een week later naar de niet met de auto te bereiken sifria brachten en dat netjes op een tafeltje in de hal van de sjoel voor me was klaargelegd. En wéér weigerde ik thee bij het ophalen ervan. Branden, eeuwig branden in de hel zal ik.

Eind juni moet ik het terugbrengen en ik zál thee drinken en koekjes eten en niet meer raaskallen over mezelf en misschien ook iets van bloemen meebrengen. Want dat ik daar zomaar binnen mocht treden en dat ‘Charlotte’ nu dankzij een vermoeiende tocht in een rolkoffertje over oude klinkers op mijn bureau ligt, is allerminst vanzelfsprekend, maar een voorrecht.

Naast  vaderjood en geschikte belangstellende ben ik nu lid van de sifria van de verder geheim te houden snoge die dankzij inzet van velen als een meikever uit de lentegrond herrees. Misschien dat er iets moois voor mij uit voortkomt. Iets literairs, iets echts, iets puurs. Het juiste spoor.

Loor (1967) blogt regelmatig over antisemitisme en haar beleving van het Jodendom op haar veelgelezen weblog Loor Schrijft (eerder genomineerd voor de Dutch Bloggie Award 2009) en werkt aan haar eerste roman

Op woensdag 3 oktober om 23.00 uur programmert de Joodse Omroep de televisiedocumentaire Leven? Of theater? van Frans Weisz die voor een belangrijk deel is gebaseerd op het leven en werken van de Duitse beeldend kunstenares Charlotte Salomon.