Paul Damen schreef:

Zoals bekend is de Kor'an het woord van G'd, rechtstreeks aan Mohammed (vzmh) gedicteerd via de engel Djibriel. Dit verklaart waarom de Auteur (swt) qua consistentie wel eens een steekje laat vallen, want op Zijn (m/v, swt) leeftijd laten we allemaal wel es een steekje vallen. De Tanach, de Hebreeuwse bijbel, zeg maar, is daarentegen geschreven door diverse auteurs, die op typerend Joodse wijze ook halverwege mot met elkaar kregen, soms met dubbele versies van eenzelfde verhaal als gevolg. Die onderlinge naijver en competitie, gecombineerd met goed jatwerk, verklaart waarom de Tanach veel beter leesbaar is en een indrukwekkende reeks onthullingen en levenslessen bevat. Lezen wij, broeders en zusters, de passage uit Beresjiet (Genesis) waarin de eerste aardkinderen Kajin en Havel ruzie krijgen. Die vijandschap zit al in hun namen ingebakken: wie als Havel –de vergankelijke, de softie, de herder– geboren is, met een broer die Kajin heet –de wapendrager, de smid– die kan op broedertwist rekenen.
Beresjiet 4:9 verhaalt wat er gebeurt na de broedermoord. 'Toen vroeg de Eeuwige: waar is Havel, je broer?' 'Dat weet ik niet', antwoordde Kajin. 'Moet ik soms waken over mijn broer?' De Statenvertaling zegt het nóg wat plastischer: 'Ben ik mijn broeders hoeder?' Die brutaliteit bleef niet ongestraft: 'Toen ging Kajin bij de Eeuwige vandaan en vestigde zich in het land Nod, ten oosten van Eden.' Zo eindigde het allereerste Midden-Oostenconflict. Kajin werd verbannen naar Eretz Nod, letterlijk: 'zwerfland'.

Twee oerbroers, ruzie, uit het paradijs gezet, broedermoord, zwerven. Waarom komen die thema's zo bekend voor? 'Ik ben,' schreef Emir Faisal bin Hussein bin Ali al-Hashemi
in 1919 aan de zionist Chaim Weizmann, 'me bewust van de raciale verwantschap en oude banden tussen de Arabieren en de Joden.' En de Emir wist waar hij het over had, want hoewel hij van vaderskant uiteraard van de profeet Mohammed (vzmh) afstamde, was hij van moederskant nazaat van onder dwang tot de islam bekeerde Joden.
Dat was in zijn tijd geen geheim of taboe. Nu is dat helaas anders, hoewel een groot deel van wat we nu Arabieren, of preciezer: Palestijnen, noemen, van Joodse komaf is. Tsvi Misinai, een Israëlische supertechneut in de de computerbusiness, zonder wie wij nu al die moderne applicaties niet zouden hebben, had een aantal jaren geleden genoeg verdiend. Voortaan wijdde hij zich aan wat hij ziet als het herstellen van de oude banden tussen Joden en Palestijnen. Die broederstrijd, zei Misinai enkele jaren gelden in een uitgebreid artikel over zijn ideeën in de Jerusalem Post, heeft lang genoeg geduurd. Zijn stelling is, kort gezegd, dat 90% van de huidige Palestijnen afstamt van Joden die na de verwoesting van de tweede tempel en de daaropvolgende diaspora rond de Jordaan zijn blijven wonen, eerst gedwongen bekeerd tot het christendom, daarna nog veel dwingender bekeerd tot de islam. Volgens Misinai zijn de bewijzen overal te vinden, al was het maar de resten oer-Jodendom onder Palestijnen, zoals het op dezelfde manier rouwen, het aansteken van sabbatskaarsen, of zelfs het dragen van tefillin, gebedsriemen. Ze dragen die gebedsriemen niet uit godsvrucht maar tegen boze geesten, maar toch.

Israëli's zien, niet geheel onterecht, de meeste Palestijnen als Arabieren die overal uit het Midden-Oosten afreisden naar Eretz Israël toen de zionistische pioniersarbeid en de de professionele opzet van de lokale landbouw daar nieuwe werkgelegenheid schiepen. Ongeveer zoals alle nieuwe wijken in bezet gebied ook nu nog door Palestijnse bouwvakkers neergezet worden. Maar volgens Misinai zijn die teruggekeerde Palestijnen juist afstammelingen van Joden die deportatie en diaspora wisten te mijden, in de buurt bleven, maar uiteindelijk voor de bijl gingen voor de Arabieren, toen die hun vredebrengende islam importeerden. Vergelijkbaar met wat de Berbers in heel Noord-Afrika overkwam bij hun arabisering na de 11e eeuw.
Misinai verzamelde in de heuvels van Samaria en de Negev volksverhalen van Bedoeïenen, waarin opvallend vaak oeroude Joodse sporen te vinden bleken te zijn. Volgens Misinai zijn zo 90% van de Palestijnen in wat nu Israël, Judea en Samaria heet, terug te traceren op Joodse roots. En, schrik niet, in Gaza ligt dat percentage zelfs ruim boven de 90%. Misinai is met die mening niet zomaar een geflipte natuurwetenschapper: Ben Goerion, de eerste premier en Jitschak Ben Zvi, de tweede president, schreven in verschillende boeken exact hetzelfde. Ben Goerion zag het zelfs als zijn taak de Bedoeïenen terug in het Joodse volk te integreren. Na diverse opzetten en opleidingen werd dat plan afgeblazen omdat het te veel stampei opleverde bij de lokale moellahs.
Misinai gaat nog veel verder: het liefst wil hij deze 'nazaten' hun Joodse rots laten inzien, zodat ze zich met behoud van geloof en cultuur weer scharen onder het aloude volk der Hebreeën, voordat dat door de Romeinen uit elkaar geslagen, door de christenen in elkaar geslagen, en door de Arabieren met kromzwaard en Kor'an geslagen werd.

Bekering is niet aan de orde, zegt hij. Bovendien zou dat van Joodse kant teveel wantrouwen opleveren. Daarbij, stelt Misinai, weten de meeste Palestijnse families heel goed waar hun verborgen wortels liggen. Alleen is het in het huidige politieke klimaat niet zo opportuun daar al te veel mee te koop te lopen, zeker in Gaza niet. Maar kijk naar de familienamen en plaatsnamen, en je weet hoe laat het is. Veel dorpjes rond de Jordaan dragen namen die helemaal niet Arabisch zijn. Integendeel. Zoals de latere president Ben Zvi al in 1932 betoogde in zijn boek 'De volkeren van ons land', bevinden zich rond de Jordaan 277 dorpjes waarvan de naam gelijk of gelijkluidend is als die van de Joodse nederzettingen op diezelfde plek ten tijde van de verwoesting van de tweede tempel, bijna tweeduizend jaar terug. Al die Kfars (dorpjes) Kfar Manda, Samia, Yatta, Kana, Yassif – daar is geen woord Arabisch bij. Als daar anderen dan Joden hadden gewoond hadden ze de namen van die dorpen wel veranderd.
Misinai gaat nóg een stapje verder: hij verwijst naar 19e-eeuwse onderzoek, in opdracht van het Britse leger, door Claude Reignier Conder waaruit bleek dat zeer veel Palestijnse achternamen geen wortels in het Arabisch kennen. Zoals de Abu Khatsiras, die de visserij in Gaza beheersten, de Elbaz, Joden die terugkeerden uit Marokko, en in Jaffa de bekende bakkersfamilie Abulafia, afstammelingen van de 13e-eeuwse Spaanse kabbalist Avraham Abulafia. Daarnaast ontdekte Conder dat de achternaam Dawouda eigenlijk gewoon 'Davids' betekent, dat er in Jordanië alleen al zo'n 4000 gedwongen bekeerde Cohens rondliepen, en dat de Palestijnse versie van het Arabisch honderden wezensvreemde hebreeuwse en aramese woorden bevat.
Dezelfde Conder zag bij archiefonderzoek dat tijdens de kruistochten de lokale 'Arabieren' nog aramees spraken, zoals de Joden tot aan de Arabische invasie vier eeuwen eerder deden. De enige logische conclusie was volgens Conder dat deze aramees sprekende 'Arabieren' eigenlijk geconverteerde Joden waren – als het van oorsprong immers niet-Joodse christenen waren geweest, hadden ze een grieks dialect gesproken.
En tenslotte de cultuur, die overeenkomt: in tegenstelling tot hele islamwereld waar jongetjes pas bij hun puberteit worden besneden, doen Palestijnen dat al op of vóór de achtste dag. Precies zoals, u raadt het al. Ook het zeven dagen rouwen om de dode en er kaarsen voor branden, plus het leggen van gebedsriemen op het voorhoofd, al is het dan als probaat middel tegen migraine, wijst op niet-Arabische culturele roots. En los van al deze culturele overeenkomsten is er het keiharde DNA-onderzoek van de Spaanse immunoloog professor Arnez-Vilna, die recent aantoonde dat de immuunsystemen van Joden en Palestijnen wijzen op een vergaande genetische verwantschap. Vergelijkbaar onderzoek naar Ashkenazische Joden en Palestijnen door de Universiteit van Tel Aviv leverde op dat die twee groepen genetisch oneindig veel meer aan elkaar verwant zijn dan aan de naburige Arabieren.

Vervolgens ziet Misinai helaas teveel licht aan de horizon. Hij wijt de wederzijdse vijandigheid aan de politieke leiders die er belang bij zouden hebben de door Romeinen, christenen en Arabieren veroorzaakte verdeeldheid in stand te houden, en ziet al een eenheidsstaat van Joden en Palestijnen voor zich opdoemen, een herstel van de koninkrijken die we kennen uit de profetie in het bijbelboek Ezechiël. 'Het wordt tijd de historisch schade aangericht door Romeinen en Arabieren te herstellen.'
Tsja. Dat zal nog niet makkelijk worden zolang je in moslimlanden nog wordt opgehangen zodra je alleen maar opmerkt dat de godsnaam 'Allah' niet Arabisch is, maar aramees: Alāhā. Simpelweg te vertalen als 'god'. En Misinai mag dan wensen dat de muzelmannen enig water in de wijn doen, maar dan moeten ze die wijn eerst wel mogen drinken. Om nog maar te zwijgen van de eeuwenlange combinatie van indolentie en agressie die de gedwongen hersenspoeling naar de islam heeft opgeleverd. De Arabische invasie vanaf 650 maakte van Joden en christenen culturele en religieuze minderheden in hun eigen land. De islam bekeerde hen onder dwang, eigende zich hun heiligdommen toe, maakte van hun heilige geschriften een bewerking die we de Kor'an noemen, en wiste tot op heden hun oorspronkelijke geschiedenis uit.
Misschien, zegt Misinai, hebben Joden eeuwenlang de verkeerde vijand bestreden. Want meer dan eens heeft 'Israël de haren dreigend losgeworpen'. En om in hetzelfde bijbelboek te blijven, kent u Simson nog? Die hielp een hele vóór-islamitische moskee naar de Filistijnen. En daar bleef het niet bij: 'met een ezelskaak heb ik hun botten gekraakt. Met een ezelskaak heb ik er duizend geraakt.' (Sjoftiem 15:16)
Het is sindsdien niet écht meer goed gekomen. Het hedendaagse antwoord op de ezelskinnebak is de zelfgemaakte raket. Voor zijn wérkelijke vijand blind in Gaza, neemt Kajin steeds opnieuw wraak voor zijn verdrijving naar het land Nod ten oosten van Eden. Een reden te meer om onze verre broeders te omarmen en hen te vergeven dat ze Havel de hersens hebben ingeslagen. Zij kunnen het niet helpen dat de Romeinen onze tempel tot de laatste steen afbraken. Hun verdrijving uit het paradijs heeft nu wel lang genoeg geduurd.








Reageer op dit artikel