De Joodse Omroep belicht het jodendom in de breedste zin van het woord vanuit verschillende invalshoeken, met de Joodse religie als bindend element.

Daphne Meijer schreef:

Onlangs vulde ik op de onderzoekswebsite van Maurice de Hond waarop hij de mening van de Nederlanders peilt zijn enquête in. Indien u zich afvraagt wie toch die mensen zijn die elke week vertellen op welke partij ze gaan stemmen: eentje ben ik. Behalve mijn partijvoorkeur werd ook mijn mening gepeild over het Israëlisch-Palestijns conflict. Een vraag luidde: welk antwoord geeft het beste uw standpunt weer over de oplossing van het conflict. A) Er moet een twee-statenoplossing komen. B) Er moet een één-staatoplossing komen. C) Alle Israëli’s moeten vertrekken en weer terugkeren naar het land waar ze vandaan kwamen. D) Alle Palestijnen moeten vertrekken en zich elders in de Arabische wereld vestigen.
Ik zweef ergens tussen antwoord A en antwoord B, met veel mits, maar, enerzijds, anderzijds en ‘maar aan de derde kant...’ En ik weet dat ik niet de enige ben die er zo over denkt. De in Joods Amerika beroemde journalist Peter Beinart heeft zich onlangs hierover ook uitgesproken.

Peter Beinart
Peter Beinart zou op Maurice de Honds vraag met A hebben geantwoord, de twee-statenoplossing.  Ik weet dat omdat ik twee jaar geleden een lang stuk van hem las in The New York Review of Books, waarin hij zei dat hij zich zorgen maakte over de toekomst van Israël. Hij stelde vast dat de voortdurende bezetting van de Westoever en de onderdrukking van het Palestijnse volk funest zijn voor een toekomstige geweldloze oplossing van het conflict. Hij bleek een ‘two-stater’, die echter wel ziet dat het elke dag moeilijker wordt die twee-statenoplossing te bereiken.
De enige oplossing is druk van buiten op Israël, vond Beinart. Die druk moet komen van de Amerikaanse diaspora, die de grootste en machtigste groep Joden vertegenwoordigt. Het probleem hiermee is dat de jonge generatie Joodse Amerikanen zich steeds minder blijkt te interesseren voor Israël. Dat komt omdat Amerikaanse Joden voor het overgrote deel politiek liberaal zijn, op de Democratische partij stemmen en opgevoed zijn met Joodse idealen als strijd voor universele mensenrechten, sociale rechtvaardigheid en vrede. Wanneer de Joodse organisaties een beroep doen op studenten om hun solidariteit met Israël te tonen, blijkt dat een heleboel jonge Joden daar niet langer toe bereid zijn. Zij zien niet hoe ze de Israëlische realiteit kunnen combineren met hun politieke visie en wijzen het zionisme af. 

The Crisis of Zionism
Beinart schetste in zijn artikel wat dit op termijn voor consequenties zal hebben voor de steun van de VS voor Israël. Die steun komt dan nog slechts uit de joods-orthodoxe en christelijk-orthodoxe hoek. De orthodoxe Joden zijn namelijk wél allemaal zionisten. Beinart zag hier een probleem, want, schreef hij, het zionisme van de orthodoxie heeft geen oog voor democratie en rechten van minderheden. Hij kondigde een boek aan over dit onderwerp en dat verscheen in april.
In The Crisis of Zionism werkt hij een aantal ideeën verder uit. Hij stelt bijvoorbeeld dat de Joodse gemeenschap zelf schuldig is aan de desinteresse van de jonge generatie. Veel jonge Joden hebben geen Joods onderwijs genoten en weten amper ergens iets van.  Dat het jodendom een immateriële culturele en religieuze rijkdom vertgenwoordigt die het waard is om te beschermen en door te geven naar volgende generaties, zegt die jonge generaties niets. Beinart roept de Joodse gemeenschap in de VS daarom op om veel meer dan nu het geval is te investeren in Joods onderwijs. Als het met het jodendom eenmaal wel goed zit, volgt de liefde voor Israël vanzelf, is zijn redenering (een beetje kort door de bocht). In de tussentijd kunnen de liberale Joden Israël helpen zonder hun geweten geweld aan te doen, door te pleiten voor een boycot van goederen uit de Israëlische nederzettingen op de Palestijnse gebieden. Hiermee komt de twee-statenoplossing dichterbij.

BDS
Vooral Beinarts oproep tot een gedeeltelijke BDS (Boycot, Desinvestering en Sancties) heeft veel kwaad bloed gezet. De recensenten oordeelden streng en concentreerden zich op drie punten van kritiek: de jonge Joodse Amerikanen staan helemáál niet onverschillig tegenover Israël, Beinarts analyse van het conflict klopt in allerlei details niet en de boycot van produkten uit de gebieden speelt slechts de vijanden van Israël in de kaart.  Er ontstond  ̶  om het deftig te zeggen  ̶  een metadiscours (http://www.tabletmag.com/scroll/101460/new-york-publishes-article-about-whats-his-face) over Beinart, waarbij iedereen vooral schrijft over de reacties op The Crisis of Zionism, en niet over het boek zelf.  Zie (  http://www.huffingtonpost.com/mj-rosenberg/peter-beinarts-book-israel_b_1388264.html) en (http://www.nytimes.com/2012/04/15/books/review/the-crisis-of-zionism-by-peter-beinart.html?pagewanted=all) en (http://www.rollingstone.com/politics/blogs/national-affairs/my-crisis-of-zionism-and-ours-20120502) en (http://andrewsullivan.thedailybeast.com/2012/03/the-assault-on-peter-beinart.html)

Ik volgde dat op afstand. Een lieve vriendin bracht het boek voor me mee uit New York en ik las het met veel plezier. Desondanks was ik enigszins teleurgesteld. Peter Beinart bleek de oplossing voor de desinteresse van de jonge Amerikanen toch te zoeken in het doorgeven van zíjn traditionele (neo-orthodoxe) jodendom. Alleen via religie en traditie – en door een Joodse partner te kiezen  ̶  kon een liberale, voor vrede ijverende jonge Jood ook verbonden blijven met Israël.
Voor een Joodse wereldgemeenschap die grotendeels is geseculariseerd, is dat echter een gepassseerd station. Je moet in de 21ste eeuw echt met iets anders aankomen dan een aansporing om vooral niet gemengd te trouwen. Er is veel wat Joden met elkaar bindt en er zijn meer bronnen voor solidariteit met Israëli’s (en Palestijnen) te bedenken dan de orthodoxe intepretaties van de Joodse traditie. Daar lijkt Beinart echter niet naar op zoek. Zijn blinde vlek. Maakt niet uit, die hebben we allemaal. Maar een beetje jammer is het wel.

Daphne Meijer

Peter Beinart, The Crisis of Zionism (New York: Times Books, 2012).